{"id":2147,"date":"2019-04-08T20:33:36","date_gmt":"2019-04-08T18:33:36","guid":{"rendered":"http:\/\/bloggini.pl\/?p=2147"},"modified":"2023-06-22T19:14:00","modified_gmt":"2023-06-22T17:14:00","slug":"boliwia-dziennik-z-podrozy-cz-i","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/justynalorenc.com\/en\/boliwia-dziennik-z-podrozy-cz-i\/","title":{"rendered":"Bolivia \u2013 My Travel Journal Part I"},"content":{"rendered":"

Salar de Uyuni<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Dzie\u0144 1. Najsmutniejsze miasto na mapie Ameryki \u0141aci\u0144skiej<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Rezerwuj\u0105c nocny autobus z Atacamy do Salar de Uyuni<\/strong> jeszcze nie wiemy, \u017ce nocna jazda w kraju, gdzie pijani kierowcy to plaga, a ka\u017cda ok\u0142adka dziennika prezentuje pi\u0119kne zdj\u0119cia roztrzaskanego gdzie\u015b w g\u00f3rach autokaru, mo\u017ce nie by\u0107 najlepszym pomys\u0142em w \u017cyciu. Jak si\u0119 p\u00f3\u017aniej oka\u017ce (o czym zreszt\u0105 napisz\u0119 osobny post) mieli\u015bmy w zapasie jeszcze sporo g\u0142upszych pomys\u0142\u00f3w. Ale wtedy jeszcze o tym nie wiedzia\u0142am.<\/p>\n\n\n\n

Na bilecie czytamy, \u017ce na dworcu w San Pedro powinni\u015bmy by\u0107 45 minut przed planowanym odjazdem. S\u0142owem klucz jest tutaj „planowany”, poniewa\u017c w Boliwii <\/strong>plany sobie, a \u017cycie sobie. Nie wiemy jeszcze, \u017ce boliwijskie 45 minut nie jest r\u00f3wne innym 45 minutom, ba, nie r\u00f3wna si\u0119 nawet godzinom. Czekamy wi\u0119c cierpliwie na \u0142awce robi\u0105cej za przystanek w \u015brodku nocy z par\u0105 turyst\u00f3w z dzieckiem i cholitami w powa\u017cnych czarnych melonikach.<\/p>\n\n\n\n

Jest! Wsiadamy i instalujemy si\u0119 z naszymi wielkimi tobo\u0142ami na pi\u0119terku autokaru. Cieszymy si\u0119 jazd\u0105 przez zaledwie kilka minut, bo reszt\u0119 drogi zastanawiamy si\u0119 gor\u0105czkowo, dlaczego kierowca chce nas zabi\u0107 i czy nie bierzemy przypadkiem udzia\u0142u w jakiej\u015b ukrytej kamerze albo co najmniej szalonym wy\u015bcigu GTA. Jazda bez \u015bwiate\u0142, wyprzedzanie w zupe\u0142nej ciemno\u015bci innych pojazd\u00f3w (te\u017c bez \u015bwiate\u0142) – wyprzedzanie nie byle jakie, bo pod g\u00f3rk\u0119, na zakr\u0119cie, maj\u0105c dla urozmaicenia z jednej strony pojazdu przepa\u015b\u0107 na sporo metr\u00f3w. Ale, ale! Oddychamy z ulg\u0105 – na szcz\u0119\u015bcie jedzie z nami Jezus! W ka\u017cdym boliwijskim autobusie bowiem mo\u017cna znale\u017a\u0107 opiekuna w postaci wizerunku Jezusa lub Maryi, koniecznie z fiku\u015bn\u0105 z\u0142ot\u0105 sentencj\u0105 m\u00f3wi\u0105c\u0105 co\u015b o ochronie kierowc\u00f3w. Podskakuj\u0119 na siedzeniu i mam cich\u0105 nadziej\u0119, \u017ce \u015bwi\u0119ci chroni\u0105 te\u017c pijanych kierowc\u00f3w.<\/strong> Nasz kierowca czuje si\u0119 o wiele bardziej swobodnie ni\u017c ja i dlatego p\u0119dzi, wyprzedza na wzniesieniu i uwa\u017ca za zupe\u0142nie niepotrzebne zje\u017cd\u017canie na prawy pas po zako\u0144czeniu wyprzedzania.<\/p>\n\n\n\n

W ko\u0144cu docieramy. Miasteczko jest najsmutniejszym miejscem, jakie odwiedzi\u0142am w swoim kr\u00f3tkim \u017cyciu. Na pewno istniej\u0105 smutniejsze miejsca na \u015bwiecie, jak np. Puerto Maldonado<\/strong> w peruwia\u0144skiej d\u017cungli, gdzie rosn\u0105 jak grzyby po deszczu nielegalne kopalnie z\u0142ota, b\u0119d\u0105ce siedliskiem przemocy, prostytucji, zab\u00f3jstw, biedy i desperacji (o czym pisz\u0105 Maria Hawranek i Szymon Opryszek w \u015bwietnej ksi\u0105\u017cce Ta\u0144czymy ju\u017c tylko w Zaduszki. Reporta\u017ce z Ameryki \u0141aci\u0144skiej<\/a><\/em>). Chocia\u017c my\u015bl\u0119, \u017ce jeszcze smutniejszym miejscem mog\u0142aby by\u0107 sala kinowa podczas seansu kolejnej polskiej komedii romantycznej. Tak czy inaczej, Salar de Uyuni<\/strong> dostaje do\u017cywotnie miejsce na podium w swojej kategorii.<\/p>\n\n\n\n

W mie\u015bcie sp\u0119dzimy zaledwie 4 dni, podczas kt\u00f3rych planujemy odwiedzi\u0107 s\u0142ynn\u0105 pustyni\u0119 soln\u0105. Witaj\u0105 nas cholity w melonikach i ogromnych wielowarstwowych sukniach sprzedaj\u0105ce uliczne przysmaki, a tak\u017ce wszechobecny syf i kurz. Prowizoryczna zabudowa i nieotynkowane domy sprawiaj\u0105 wra\u017cenie, jakby kto\u015b dawno temu chcia\u0142 tu co\u015b wybudowa\u0107, po czym (nic dziwnego), rozmy\u015bli\u0142 si\u0119 i uciek\u0142, pozostawiaj\u0105c rozpocz\u0119te konstrukcje same sobie, by niszcza\u0142y i butwia\u0142y. Miasteczko nie jest jednak opuszczone. Przeciwnie – jest pe\u0142ne ludzkiej masy, ha\u0142asu, przekrzykiwania na targach i przydro\u017cnych straganach, jedzenia i biegaj\u0105cych dzieciak\u00f3w. Jest g\u0142o\u015bne i swojskie, a mimo to wydaje si\u0119 bardzo prowizoryczne. Po gruntowych drogach biegaj\u0105 dziesi\u0105tki bezpa\u0144skich ps\u00f3w i zastanawiam si\u0119, dok\u0105d uciek\u0142a z tego miasta ca\u0142a rado\u015b\u0107 i kolory<\/strong>, bo chc\u0119 pojecha\u0107 w\u0142a\u015bnie tam.<\/p>\n\n\n\n